گهگاه زمزمه شیطان وسوسه برانگیز است و جاذب؛
اما نجوای خدا آرامش بخش است…

در شگفتم که چگونه گاهی خدای با آن عظمت در وجود انسان جای می گیرد،
حتی زمانی که آن مخلوق در فکر قهر  با معبود خویش و تمرد است…

بار دیگر امیدوارم به اعتقاداتم و عظمت خدا…

می بالم به دوستی دیرینه با پروردگار خویش و صمیمیتی که با وجود فراز و نشیب هیچ گاه از بین نرفته است…

به خاطر داده هایت شکر و به خاطر نداده هایت شکر که نه؛ اما کفران هم خیر…